Prijs voor het medisch onderzoek
LUCIEN STEINBERG
Lucien Steinberg werd op 16 juni 1920 geboren in Den Haag waar zijn ouders naar toe waren gevlucht bij het begin van de eerste wereldoorlog. Na zijn terugkeer naar België en het beëindigen van het middelbaar onderwijs aan het Koninklijk Atheneum van Antwerpen, begon hij zijn universitaire studies aan de faculteit Geneeskunde van de Université Libre de Bruxelles.
Bij het uitbreken van het tweede wereloorlog dient hij zijn studies stop te zetten. Via het Zuiden van Frankrijk, Spanje en Portugal slaagt hij erin de Verenigde Staten te bereiken waar hij zich laat inlijven bij de Belgische strijdkrachten. In Engeland vervoegt hij de Brigade Piron waarna hij deel neemt aan de landing in Normandië. Tijdens deze gevechten wordt hij ernstig gekwetst aan de wervelzuil met een blijvende invaliditeit tot gevolg.
Na zijn demobilisatie ziet hij af van zijn plannen om verder te studeren en bouwt met een familielid een diamantzaak op.
Hij wordt in 1948 ingewijd in de Vrijmetselaren Loge "Les Amis du Commerce et la Persévérance Réunis" à Anvers, waarvan zijn vader Léon Steinberg reeds lid was.
Lucien Steinberg was een voorbeeldige zoon, een overtuigde patriot, een dappere soldaat, een liefhebbende echtgenoot en vader, een voortreffelijke vriend, een eerlijke zakenman en een onvermoeibare filantroop. Zijn oprechte nederigheid en discretie maakten op allen die hem kenden, een diepe indruk en onderstreepten des te meer zijn talrijke kwaliteiten. Steeds begaan met het lot van anderen hielp hij weduwen en wezen met raad en daad. Hij kam tevens regelmatig als bemiddelaar in geval van geschillen van welke aard ook. Men kon zich terecht afvragen waar deze man de nodige tijd haalde om zich voor iedereen in te zetten.
In tegenstelling tot anderen die zich graag op de voorgrond dringen wanneer zij beter in de schaduw zouden blijven, liet hij zich nooit door zijn vrienden verleiden om op de voorgrond te treden.
Na enkele maanden van een slepende en pijnlijke ziekte verliet hij ons op 1 april 1972.
Bij de rouwplechtigheid zei één van onze Broeders onder meer:
“ Zo was de man om wie wij rouwen : voor ons was hij de Rechtvaardige en zal hij de Meester blijven, degene wiens leven een voorbeeld was van wat wij zouden willen bereiken. Dit bewonderenswaardig bestaan spoort ons tot het bijdragen van meer geluk rondom ons en onder de mensen. Laat zijn herinnering een inspiratiebron blijven voor de zijnen, zijn Logebroeders en allen die het voorrecht hadden om deze uitzonderlijke man te benaderen.”
Bij volle bewustzijn van zijn snel naderend einde, hield hij er nog aan zijn Werkplaats de nodige financiële middelen te verstrekken om een Prijs te stichten met als doel de wetenschappers in hun medisch onderzoek te steunen.