In Memoriam
Armand Lowenthal (1919 - 2001 )
Geboren in Den Haag (NL) waar zijn ouders tijdens de Eerste Wereldoorlog hun toevlucht hadden gezocht, volgde Armand het lager onderwijs aan de stadschool SOJ 3. Na het beëindigen van het Koninklijk Atheneum van Antwerpen, begon hij in 1938 zijn studies in de Geneeskunde aan de l’Université Libre de Bruxelles (ULB). De nazievervolgingen verplichtten hem het bezette België te verlaten maar hij kon in de universiteit van Geneve ( Zwitserland) verder studeren en behaalt er in 1945 het diploma van Dokter in de Geneeskunde.
Na zijn terugkeer naar Antwerpen begon hij als assistent in de dienst Inwendige Geneeskunde in het Stuivenbergziekenhuis, maar besliste zeer snel zich in de Neurologie te specialiseren bij Professor Ludo van Bogaert in het Instituut Bunge.
Als student vertoonde hij vroegtijdig een bijzondere interesse voor de biochemie en bracht hij in het biochemie laboratorium al zijn vrije tijd door. Tegelijkertijd met zijn opleiding in het Bunge Instituut begon hij aan de ULB aan wetenschappelijk onderzoek te doen op het gebied van de neurologische biochemie. In 1959 behaalde hij zijn aggregatie voor het hoger onderwijs en werd hij als docent belast met de cursus pathobiochemie van het zenuwstelsel.
In 1963 werd hij aangesteld tot adjunct-diensthoofd in de dienst Neurologie en hoofd van het neurochemie laboratorium van de Born-Bunge Stichting, functie die hij tot in 1989 waarnam.
Onvermoeibare werker, koppelde hij een schitterende klinische loopbaan aan een al even uitzonderlijke academische carrière. Van 1969 tot 1990 was hij de bezielende Grote Baas van de Neurologie in het Algemeen Ziekenhuis Middelheim in Antwerpen. Op het academische vlak was hij eerst Hoogleraar aan de ULB en daarna vervulde hij de zelfde taak zowel aan de Vrije Universiteit Brussel als aan de Universitaire Instelling Antwerpen.
Zijn studies enerzijds op het vlak van de immunoglobulines van het spinaal vocht, in het bijzonder bij multipele sclerose, en anderzijds over het metabolisme van het arginine bezorgden hem een wereldfaam.
Het is onbegonnen moeite hier alle functies op te sommen die hij in binnen-en buitenland heeft uitgeoefend. Het volstaat te vermelden dat hij in 1993 ondervoorzitter werd van de World Federation of Neurology. Overal ter wereld hield hij op de grootste congressen mededelingen over zijn onderzoekswerk. Meer dan 500 publicaties in de belangrijkste medische tijdschriften, een tiental boeken van zijn hand en talloze voordrachten getuigen van zijn onuitputtelijke interesse voor de Neurologie.
Maar Armand was niet alleen een wetenschapsman bij uitstek en een weergaloze arts, hij was ook een gedreven en boeiende persoon. Een hartstochtelijk lezer en gezegend met een enorm geheugen, hij interesseerde zich in de geschiedenis, de kunst en alles wat met cultuur verband hield, kon hij terecht als een authentieke humanist beschouwd worden. Overtuigd vrij onderzoekelijk ingesteld hoeft het geen verwondering te baren dat hij als vrijzinnige zich bewust engageerde in de maatschappij. Zijn schitterende intelligentie, onfeilbaar geheugen , scherpe kritische zin en zijn vermogen tot analyse en synthese maakten van hem een gewaardeerd spreker die elk publiek kon bekoren.
In 1967 werd hij ingewijd in de maçonnieke loge « Les Amis du Commerce et la Persévérance Réunis » in Antwerpen. Ook daar blonk hij uit door zijn inzet en trouw aan de vrijmetselaarsidealen. Gedurende drie jaar nam hij het voorzitterschap van zijn werkplaats waar en drukte hij zijn charismatische en toch rationele stempel op zijn Loge.
Hij was ook de eerste voorzitter van het Comité van de Logevoor het toekennen van de Prix de la Recherche Médicale , taak die hij van 1972 tot 2000 met de hem typische inzet vervulde.
Met hem verdwijnt niet alleen een zeer grote Mijnheer maar ook een door al de leden van zijn werkplaats zeer geliefde en gewaardeerde Broeder.